همچون پروانه‌ای به سوی بابونه‌ای

امید هم عین کوره‌ راه‌های روستاهاست

در آغاز راهی نبود

اما وقتی آدم‌های زیادی به یک سو رفتند

راه خودبه‌خود ساخته شد.

((هرمان دکونینک))

 

و امید

نام دیگر تو می‌شود

آنگاه که با غمگین‌ترین چشم‌ها

به سویش می‌روی.

دل به مسیر بسپار

همچون پروانه‌ای

که به سوی بابونه‌ای!

به اشتراک بگذارید
پست های مرتبط
آخرین دیدگاه‌ها

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *