نیستی چرا؟

هیچ کجا نیستی چرا؟

بیشتر که فکر می‌کنم

یادم می‌آید

تو

ساخته‌ و پرداخته‌ی ذهنِ منی!

به پیک‌های درد‌

بعد از دستاوردها عادت خواهیم کرد!

مرگ را

چگونه از درد سیراب خواهی کرد

ای زندگی؟!

به اشتراک بگذارید
پست های مرتبط
آخرین دیدگاه‌ها

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *