مکثی کوتاه

بیرون که غذا می‌خوریم. گاهی برایم ارج و قربِ برشِ نارنج یا لیمو‌ترش کنار بشقابم معادل با خود غذا، حتی بیشتر از آن است.

تحت هیچ شرایطی، تاکید می‌کنم تحت هیچ شرایطی از چلاندنش کوتاه نمی‌آیم و تا به حسابِ آخرین قطره‌اش نرسم ول کن قضیه نیستم.

قبلترها کمی معذب بود ولی بعد در شیک‌ترین، لوکس‌ترین مکان هم که دعوت شده باشم تا قطره‌ی آخر لیمو را در قاشق یا لیوان دوغم نچکانم، ول کن ماجرا نیستم.

 

برای من تعطیلات نوروز امسال تا حد زیادی همینگونه بود با اینکه خیلی پِرتی و هدررفت داشت ولی در کل حس می‌کنم تا جایی که توانستم چلاندمش، برای همین خوشحالم، خیلی خوشحال.

 

 

 

عکس:

پارک یاس فاطمی جنوبی.

 

گاهی یادمان می‌رود

دنیا همینقدر زیباست!

به اشتراک بگذارید
پست های مرتبط
آخرین دیدگاه‌ها

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *