قدم‌های کوچک

صبح با صدایِ یک زن جوان که پشت سر هم فریاد می‌زد: ((دزد! دزد!)) بیدار شدم. تا به خودم آمدم، کار از کار گذشته بود.

یاد غروب همین تابستان گذشته افتادم که با پسرم در محله قدم می‌زدیم. هوا در حال تاریک شدن بود، ما در خیابان راه می‌رفتیم و موتوری با دو سرنشین و مرد جوانی کنارشان ابتدای کوچه‌ای ایستاده بودند. اول فکر کردیم که بحثی خانوادگی است چون نه خبری از ویراژ رفتن‌های موتور بود و نه داد و بیداد آن دیگری. حتی یک درصد هم احتمال دزدی نمی‌دادیم.

مردی که پشت سر راننده نشسته بود سیلی‌ای به مرد جوان زد، مرد فقط ایستاده بود. موتور کمی جلو رفت، مرد چند قدمی دنبالش دوید. موتور ایستاد، او هم ایستاد، یکی از موتورسوارها برگشت چیزی به او گفت و در نهایت گازش را گرفتند و در هوای تاریک روشن کوچه ناپدید شدند. تازه آنجا بود که مرد چند بار گفت: ای دزد!

تا چند ساعت من و پسر کوچکم شوکه شده بودیم. اولین سوال این بود که می‌‌توانستیم کاری انجام بدهیم، لااقل عکسی از پلاک موتور می‌گرفتیم؟

ولی ما آنقدر دیر متوجه ماجرا شده بودیم که دیگر کاری از دستمان برنمی‌آمد. بگذریم که اصلا آیا صلاح بود دخالت کنیم یا نه؟ که خیلی مواقع توصیه می‌شود در چنین مواردی، بهتر است قید مال را زد که جان به خطر نیفتد.

هر چه بیشتر فکر می‌کردیم، سوال‌های بیشتری ذهنمان را درگیر می‌کرد. آیا مرد جوان که احتمالا موبایلش دزدیده شده بود، شوکه شده بود، ترسیده بود یا هر دو؟ یا کلا شخصیتش طوری بود که دیر واکنش نشان می‌داد؟ آیا عاقلانه‌ترین راه را در، در نیفتادن با آنها دانسته بود آن لحظه؟ و…

 

خیلی غم‌انگیز است که با شرایط اقتصادی و معیشتی جامعه، ما هر روز شاهد این اتفاق‌ها هستیم و نه تنها از تعداد آنها کم نمی‌شود بلکه بیشتر هم می‌شود.

فکر می‌کنم حیطه‌ی تاثیرگذاری ما چقدر می‌تواند باشد؟ در مواجه با جامعه‌ای که در حال فروپاشی‌ست وظیفه‌ی ما چیست؟ در برابرِ جامعه‌ای که سطل زباله‌هایش هر روز افراد بیشتری را به خود می‌کشند، وظیفه‌ی ما صرفا آگاهی‌بخشی‌ست، حمایت مادی و معنوی‌ لااقل بخشی از جامعه است که با آنها سروکار داریم یا باید فکری اساسی‌تر کرد؟ زمانی که گویی گوش شنوایی برای شنیدن مشکلات ساختاری جامعه وجود ندارد، وظیفه‌ی فردی ما چیست؟

آنچه مسلم است اینکه نباید ناامید شد. کافی است هر کس در هر موقعیتی که قرار دارد، بهترین خودش باشد. بلکه جلوی روند سقوط همه جانبه‌ی جامعه را گرفت. ما به عنوان یک شهروند باید هر لحظه برای حفظ ارزش‌های جامعه و ایجاد تغییرات مثبت تلاش کنیم، حتی اگر آن تغییرات در جامعه‌ای به بزرگی ایران به چشم نیاید. اما با همین قدم‌های کوچک می‌توان قدم‌های بزرگ‌تری برداشت. همانگونه که با “به من چه‌های کوچک” به اینجا رسیده‌ایم.

 

به اشتراک بگذارید
پست های مرتبط
آخرین دیدگاه‌ها

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *