شیرین‌ترین اشتباه

قطعه‌ای را باید می‌نواختیم. تا روز قبل از اجرا قرار بر استفاده از نت بود. اما برنامه تغییر کرد. سرعت قطعه بالا بود و روی آهنگ پس‌زمینه باید اجرا اتفاق می‌افتاد.

با تغییر برنامه ناچار شدیم قطعه‌ی کامل را روی استیج پخش کنیم و به نوعی با آهنگ همراهی کنیم. جزئیاتی را هم برای راحت‌تر شدن کار تغییر دادیم.

جالب اینکه موقع نواختن، من صدای پس‌زمینه را می‌شنیدم و عدم تطابقی که پیش آمده بود را کامل متوجه می‌شدم و این در حالی بود که من هنوز گوش موسیقیایی قوی‌ای ندارم.

گاهی مکثِ ذهنی‌ای خیلی خیلی کوتاهی برایم اتفاق می‌افتاد که سریع تمرکز می‌کردم و به همنوازی برمی‌گشتم. خودم فکر کردم شاید خارج زده باشم، اما گویا اگر هم چنین اتفاقی افتاده، به چشم نیامده.

قطعه اجرا شد با همه‌ی شک و دودلی که برای اجرایش داشتم، البته که با حمایتی که از طرف عزیزانم شدم. و طعمِ لذیذ درک و تشخیص جزئیات و اجزاء یک آهنگ را وسط یک اجرا چشیدم و فکر کردم حتی اگر اشتباه هم نواخته باشم، طعم شیرین آن اتفاق خوشایند، تا ابد در من و با من خواهد ماند.

 

 

به اشتراک بگذارید
پست های مرتبط
آخرین دیدگاه‌ها

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *