شعری از غاده‌السمان

ستاره را بر زخمم مالیدم

همچون مداد پاکن

آن‌گاه زخمم پرتویی شد

که قلمم را مانند دوات در آن فرو می‌برم

و می‌نویسم

می‌خواهی راز اقتدرم را بدانی؟

زخمم هرگز خشک نمی‌شود.

 

((غاده السمان،

ترجمه‌ی عبدالحسین فرزاد ))

 

 

به اشتراک بگذارید
پست های مرتبط
آخرین دیدگاه‌ها

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *