روزهایِ بعد از تحملِ درد

در پایان روز می‌بینیم که توانسته‌ایم خیلی بیشتر از آنچه که فکر می‌کردیم را تحمل کنیم.

((فریدا کالو))

 

این جمله را امروز در پست اینستاگرامی دیدم. و فکر کردم سختی‌ عبور از دوره‌های پرتنش و تاثیرات‌شان را معمولا بعد از گذر از آنها متوجه می‌شوم. چرا که در مدتِ تنش معمولا سعی می‌کنم سرپا بمانم، و متوجه حجم فشار روحی که تحمل می‌کنم، نیستم.

این مطلب را اولین بار زمانی متوجه شدم، که تلفنی خبری خوب به من دادند و من زیر فشار روحی‌ای که تحمل کرده بودم زدم زیر گریه و شروع کردم به حرف زدن از دل‌نگرانی‌هایی که داشتم در حالیکه تا قبل از آن در حال آرام کردن خودم و بقیه بودم! و به یکباره گویی دستی غبارِ روی آینه را تمیز کرده بود!

چند وقت اخیر هم روزهای پرتنشی را به همراه خانواده‌ام از سر گذراندم، با این‌که برعکس همیشه سعی کردم از آنها بگویم و بنویسم تا تلنبار نشوند؛ امروز عصر از شدت فشار روحی‌ای که از سر گذرانده بودم، خالی کرده بودم و با مروری بر آنچه که در هفته‌های اخیر گذشته بود، زدم زیر گریه و تازه یاد جمله‌ای افتادم که نقل به مضمون می‌نویسمش:(( گریه کردن نشانه‌ی ضعف نیست. گاهی نشانه‌ی این است که مدتی طولانی، قوی بوده‌ای.))

این مدت درگیر مسائل جسمی‌ام هم بودم و به ناچار خیلی از آزمایش‌ها و چکاپ‌ها و… را در سخت‌ترین دوره‌ی بیولوژیک جسمی‌ام به عنوان یک خانم انجام دادم. از این مسئله هم می‌گذرم که من با نحوه‌ی برخورد با مشکلاتم، خدای تبدیل کردنِ آنها به بیماری جسمی هستم! به این ترتیب تنش‌های روحی، باعثِ تولید یا تشدید بیماری‌های جسمی‌ام می‌شوند و تحملِ بیماری‌های جسمی، تلاطم‌های روحی بیشتری ایجاد می‌کنند. و به این ترتیب در دور تسلسلی گرفتار می‌شوم گاهی.

کنسرت زیبایی که دعوت شده بودم را هم از دست دادم. گویی در آن شب خاطره‌انگیز سهمی  نداشتم. البته که امیدوارم زیبایی‌ها و دلخوشی‌های دیگر ما را بطلبند. در کل از اینکه دوره‌ی سخت دیگری را پشت سر گذاشتم، با تمام وجودم خوشحالم. و امیدوارم در برابر سختی‌ها و رنج‌ها که جزئی از زندگی هستند عملکرد بهتری داشته باشم.

 

همانطور که در کتاب دال دوست داشتن، اثر حسین وحدانی آمده است:

((و ما می‌دانیم هرگز، هیچ وقت به تمامی شاد نخواهیم بود. که هر گاه دست‌مان را پیش آوریم تا شادی را لمس کنیم، حتی از نزدیک، حتی در آغوشش هم که باشیم، انگشت‌مان لایه‌ی نامرئی از غم را لمس خواهد کرد.))

((دعوت کردن رسمی از غم))

((و تنها غم است که ما را تنها نمی‌گذارد.))

((شادی عدم غم نیست. شادی کنار آمدن با غم است.))

عکس از zuhal.azazi@

به اشتراک بگذارید
پست های مرتبط
آخرین دیدگاه‌ها

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *