دهانی باز برای بلعیدن

بلعیده خواهیم شد

بسان طعمه‌ای در دهان ماری نیمه جان!

 

دوازده ساعتِ نفس‌گیر درگیر ماجرای عزیزی بودم که پررنگ‌تر نشود و برایش دردسر سازتر. و در تمام این مدت فکر می‌کردم اینهمه فشار روحی را چرا تحمل می‌کنیم وقتی نهایتا روزی در حفره‌ای کوچک جای خواهیم گرفت؟

کاش اینقدر مسائل را جدی نمی‌گرفتیم. بیشتر همدیگر را درک می‌کردیم و از اشتباه‌های همدیگر راحت‌تر می‌گذشتیم و این مسیر علاوه بر آگاهی، تلاشی مضاعف می‌خواهد.

این در حالی‌ست که گاه ما حتی در برابر خودمان هم کوتاه نمی‌آییم چه رسد به دیگری.

و گاه هم آنقدر که با دیگران مهربان هستیم، با خودمان نیستیم.

و گاه…

و گاه…

و گاه…

 

عکاس:

Alan Thornton

به اشتراک بگذارید
پست های مرتبط
آخرین دیدگاه‌ها

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *