در اسارتِ زمان

چقدر زود می‌گذرد روزگار.

چقدر وقت کم می‌آورم این روزها.

دلم می‌خواهد بیشتر بخوانم و بنویسم

بیشتر ببینم و بشنوم.

بیشتر بچِشَم و لمس کنم،

بیشتر و بهتر.

 

چرا به گردِ پای زمان نمی‌رسم؟

چرا اسیرِ این آهویِ گریز پا شده‌ام؟

 

 

 

 

به اشتراک بگذارید
پست های مرتبط
آخرین دیدگاه‌ها

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *