خیالِ شبنمی نشسته بر گلبرگِ نیلوفری

به تو فکر می‌کنم
و به عشقی
که تو را به من، من را به اندوه

و اندوه را به تو
پیوند می‌دهد.
و به جنونی سرکوب شده
به خویشاوندی من و تو
بسانِ برکه و دریا!
نه رودی که سرخوشانه سر در راه می‌گذارد.

بیا امیدوار باشیم
آخرین منظره‌ی جلوی چشم‌های زلالِ برکه
خط افقی باشد
که دریا را به آسمان وصل می‌کند.
امیدوار باشیم
زمین، آسمان را به آغوش بکشد.
تا بار دیگر عشق
در غنچه‌یِ خیالِ شبنمی

که بر گلبرگ نیلوفری کوچک، نشسته
بشکفد!

 

عکاس: ناشناس

به اشتراک بگذارید
پست های مرتبط
آخرین دیدگاه‌ها

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *