حتی اگر دنیای پُست مدرن

به گذشته که فکر می‌کنم، به خانه‌ای که بابا خودش ساخته بود و تا سال ٨٠ ساکنش بودیم و خانه‌ی بعدی که من حدود چهار سالی را در آن با خانواده‌ام زندگی کردم، در کنار تمام حس و علاقه‌ای که به آن دو خانه‌ی ویلایی شمالی دارم، فضای گرم و صمیمی همسایه‌ها بخش پررنگی از خاطراتم را شکل می‌دهند.

مامان و بابا به تمام معنا در کنار همسایه‌هایشان بودند و هستند، همانطور که همسایه‌ها کنار مامان و بابا.

چند وقت پیش برای مدت کوتاهی نیاز به پارکینگ داشتیم و من از خانم مسنی که چند واحد آن‌طرف‌تر می‌نشیند و گاهی که در راهرو یا آسانسور می‌دیدمش، خوش‌وبشی می‌کردیم خواهش کردم، چنانچه مشکلی ندارد چند ماهی از پارکینگ‌شان استفاده کنیم و حتی مبلغی به عنوان اجاره‌ی پارکینگ خدمت ایشان پرداخت کنیم.

قرار شد با بچه‌ها و نوه‌شان مشورت کنند و به ما اطلاع بدهند.

جالب اینجا بود که بلافاصله با سرایه‌دار مجتمع تماس گرفته بود که مطمئن شود ماشینی در پارکینگ پارک نشده باشد و به سرایه‌دار گفته بود: تو رودربایستی گیر کردم و پارکینگ رو بچه‌ها و نوه‌م که بهم سر می‌زنن، نیاز دارن.

خلاصه کار به اینجا ختم نشده بود و بچه‌های خانم با سرایه‌دار تماس گرفته بودند برای محکم کاری و…

بعد از شنیدن این ماجراها به شدت ناراحت شدم. فکر کردم به کجا داریم می‌رویم؟ پس نوع‌دوستی، همدلی، مهربانی چه می‌شود؟

بابا و مامان اگر این ماجرا را می‌شنیدند چه حالی پیدا می‌کردند، آنها که حتی گاهی مورد انتقاد ما بچه‌ها قرار می‌گرفتند برای برخی صمیمیت‌های بیش از حدشان با همسایه‌ها!

 

چقدر خوب بود که خانم همسایه خودش نظرش را به ما می‌گفت، یا نهایتا سختش بود به سرایه‌دار می‌سپرد که به ما اطلاع بدهد.

ما که نخواسته بودیم بدون اجازه‌ی از پارکینگشان استفاده کنیم، چه بسا کسی چنین کار غیراخلاقی هم انجام بدهد، نه این خانم و نه بچه‌هایش متوجه می‌شوند.

فکر کردم اگر چنین درخواستی از بابا می‌شد چه عکس‌العملی انجام می‌داد. بابا قطعا بدون هزینه پارکینگ را در اختیار همسایه می‌گذاشت و حتی اگر پارکینگ را نیاز داشت، برای احترام و همدلی هم شده، چند روزی پارکینگ را در اختیارشان می‌گذاشت و عذرخواهی می‌کرد که نمی‌تواند بیشتر از آن همراهی کند.

اما قطعا پیگیر مشکل بود، حتی می‌سپرد به دیگران که اگر کسی پارکینگ دارد، اطلاع بدهد و خلاصه با همسایه هم‌قدم و هم‌نفس می‌شد.

 

همدلی نکردن و برخورد سرد و عاری از دوستی را نمی‌توانم به دنیای مدرن امروز نسبت بدهم.

دنیای ما پُست مدرن هم شود، ما همان انسان‌هایی هستیم که در کنار هم زندگی می‌کنیم و نیاز به کمک، همراهی و همدلی یکدیگر داریم حتی اگر در حد کلام.

 

به اشتراک بگذارید
پست های مرتبط
آخرین دیدگاه‌ها

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *