ته دره‌ی دنیا

تنها او بود که جامه به تن داشت و

آستینش از اشک تر بود…

((احمد شاملو))

 

و به هیچ کجای دنیا نیست

وقتی آستین‌هایمان تر می‌شود.

به هیچ کجا…

تراژدی بزرگی‌ست

وقتی بیرون می‌زنی وُ

جایی برای رفتن نداری!

 

 

 

به اشتراک بگذارید
پست های مرتبط
آخرین دیدگاه‌ها

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *