تلخیِ بی‌پایان این روزها

و اما کلمه‌هایی که با دیدن این تصویر که این روزها به کررات و به شکل‌های متفاوت تکرار می‌شود، به ذهنم می‌رسند:

تاراج

نادیده گرفته شدن

تلخیِ بی‌پایان

 

تلخیِ بی‌پایانِ این روزهای مردم کشورم و مامِ وطنی که به سوگ نشسته. و چه استعدادهایی که حتی نتوانستند اینگونه ادامه پیدا کنند! و چه استعدادهایی، در زمینه‌های مختلف، که حتی کشف نشدند!

 

نمی‌دانم چرا این روزها حوصله‌ی نوشتن ندارم؟ حوصله‌ی اینکه حول موضوع واحدی بنویسم یا نه حتی دست روی کیبورد بگذارم و از هر در سخنی بنویسم.

 

گاهی دلم می‌خواهد از راننده‌ای بنویسم که شبیه عباس معروفی بود، از تابستانی که گذشت و بچه‌ها بعد از چند تابستان بی‌ماسک و بی‌دلهره و با آرامش بیشتری کلاس‌های تابستانی شرکت کردند، از هر چیزی که بوی زندگی بدهد، بوی امید، بوی آینده، بوی خنده!

از هر چیزی جز اندوهی که بر ایران‌مان سایه افکنده و ما را دارد زنده زنده می‌بلعد. هیچ چیزی سخت‌تر از آن نیست که حرفت را نشنوند یا نخواهند بشنوند. تو را نبینند یا نخواهند ببینند.

گاهی فکر می‌کنم در این شرایط چنان داریم تاریکی‌های زندگی را لمس می‌کنیم که نیازی به نوشتن‌شان نیست. اصلا انگار به جای اینکه با نوشتن از آنها ملموس‌تر شوند، غریب‌تر می‌شوند و نامأنوس‌تر!

انگار این حجم از غم در کلمات نمی‌گنجند، بی‌قراری می‌کنند، سلول بزرگ‌تری می‌خواهند. به محض اینکه سلول‌شان را بزرگ‌تر می‌کنی، آنقدر سریع رشد می‌کنند که باز جایشان تنگ می‌شود و دو روز نگذشته، باز هم سلول بزرگ‌تری می‌خواهند. و این دور تسلسل ادامه دارد.

 

انسان برای فرار و مواجه نشدن با درد معمولا از مکانیزم‌های دفاعی مختلفی استفاده می‌کند از فرافکنی گرفته تا انکار، سرکوب، منطقی‌سازی، جابه‌جایی، واکنش وارونه، واپس‌رانی یا فرونشاندن و…

خیلی از ماها به هر دری می‌زنیم که کمتر حس کنیم، کمتر بشنویم، ببینیم، لمس کنیم که کمتر رنج بکشیم. چشم‌هایمان را می‌بندیم که سقوط‌مان را نبینیم. خودمان را از شبکه‌های اجتماعی دور نگه می‌داریم و به این مسکن موقت دل می‌‌بندیم. غافل از اینکه این مسائل چنان در گوشت و پوست زندگی‌مان دویده‌اند‌ که مگر می‌شود انکارشان کرد، مگر می‌شود ندیدشان.

بعضی از ماها این روزها سِر شده‌ایم!

بعضی‌ها هنوز امیدواریم و از پا ننشسته‌ایم!

به امید آمدن روزهای روشن.

 

به اشتراک بگذارید
پست های مرتبط
آخرین دیدگاه‌ها

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *