تلخیِ بوسه‌های تو

ای عشق!

یادم باشد
همه‌ چیز را
به نام تو مزین کنم،
تا زندگی را
از لابه‌لای گردوغبار مرگ

و مرگ را از میان روزمرگی‌ها
بیرون بکشم.
مهم نیست
هر چقدر که دست دراز کرده باشم
سیب دورتر شده باشد!
مهم نیست
سیب طبیعی از آب
در نیامده باشد!
یا درخت
به یکباره چوبه‌ی داری شده باشد!

یا حتی

آدم به یک‌باره نامرئی شده باشد!
مهم این است
که نفس‌هایم
آغشته به تلخیِ بوسه‌های تو باشد

بوسه‌هایی که تنها مأمن ما بودند

در مردابِ ملال.

 

 

عکاس: ناشناس

بلوک‌های سیمانی عاشق شده بودند!

به اشتراک بگذارید
پست های مرتبط
آخرین دیدگاه‌ها

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *