بی‌پناه‌ترینِ بی‌پناهان

‌من به تو پناه آوردم.

همچون پرنده‌ای به لانه‌،

همچون سایه‌ای به آدمی

صلاتِ ظهر.

 

من به تو پناه آوردم.

بی‌آنکه بدانم

تو در باد لانه داری،

در شراره‌های آتش گم و پیدا می‌شوی،

در قطره شبنمی جاری و

به اعماق خاک راهی!

بی‌آنکه بدانم،

تو خود، بی‌پناه‌ترینِ بی‌پناهانی!

 

من به تو پناه آوردم

ای عشق!

بی‌آنکه بدانم

از تو به جایی نمی‌توان گریخت.

و بهترین خاصیت درمانیِ زهر،

مرگ است!

 

عکس از: e.stis@

به اشتراک بگذارید
پست های مرتبط
آخرین دیدگاه‌ها

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *