باز هم آسمان

آسمان آبی با پاره‌های ابر،

پشت پنجره‌ای باران خورده،

که این روزها فقط ساعاتی از اول صبحِ روز جمعه‌ای می‌توان به زیبایی‌اش دل بست.

آلودگی است وُ آلودگی وُ

باز هم آلودگی.

 

کاش آسمان می‌دانست

چقدر بی‌تابش می‌شویم.

کاش می‌دانست

با دیدنش چقدر امیدوارتر می‌شویم.

 

همیشه اینطور بوده که انسان‌ها که از زمین خسته می‌شوند، به آسمان پناه می‌برند.

این روزها اما

آسمان را هم از ما گرفته‌اند.

 

 

 

به اشتراک بگذارید
پست های مرتبط
آخرین دیدگاه‌ها

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *