اَره و گل سرخ

به خاطر کندن گل سرخ اره آورده‌اید؟

چرا اره؟

فقط به گل سرخ بگویید: تو، هی تو!

خودش می‌افتد و می‌میرد.

((بیژن نجدی))

 

زندگی پر است از اتفاقات تلخ و شیرین. با اره هم گل سرخی را چیدیم، رهایش کنیم با زخم‌هایش. لااقل لبخند و جمله‌هایمان را مثل نمک بر زخم‌هایش نپاشیم. قرار نیست تا نابود شدنش همراهی‌اش کنیم!

بگذاریم شاید با زخم‌هایش بلند شد. او اولین نفر نبوده و آخرین نفری نیست که به حق یا به ناحق زخمی شده. زندگی همین است قرار نیست همیشه ببریم. مگر برای شما غیر از بوده است؟

بعضی باخت‌ها می‌ارزد به هزاران بُرد. و او خودش می‌‌تواند باختش را معنایی ببخشد. شما هم که از دید خود بُرده‌اید. پس هر کسی به خواسته‌اش رسیده و تمام.

 

تصویر:

درخت زیبای دیگرم!

 

به اشتراک بگذارید
پست های مرتبط
آخرین دیدگاه‌ها

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *